Komentarze do: Rozszczep kręgosłupa (spina bifida)

Autor: adrian

adrian — Thu, 24 Jun 2010 09:47:04 +0000

Wada rozwojowa trzonu kręgu Th3(spina bifida) takie coś mi wyszło w zdjeciu rtg kregoslupa szyjnego błagam Panstwa o napisanie o tej wadzie czy w przyszlosci bede mial problemy bo na dzien dzisiejszy nie mam z gory dziekuje za odpowiedz

Autor: Fundacja SPINA | Piotr Sajnog

Fundacja SPINA | Piotr Sajnog — Wed, 09 Jun 2010 11:25:21 +0000

[...] statystyk bloga mój artykuł o rozszczepie kręgosłupa cieszy się niesłabnącym powodzeniem i właściwie od momentu jego opublikowania nie schodzi z [...]

Autor: Zapraszam na swoje forum | Piotr Sajnog

Zapraszam na swoje forum | Piotr Sajnog — Sun, 21 Mar 2010 10:35:30 +0000

[...] kiedy przyznałem się na blogu, że jestem osobą niepełnosprawną z powodu rozszczepu kręgosłupa, bardzo często dostaję w mailach prośbę od studentów o wypełnienie ankiety lub udzielenie [...]

Autor: Zimowy urlop, czyli gram w King’s Bounty: Legenda | Piotr Sajnog

Zimowy urlop, czyli gram w King’s Bounty: Legenda | Piotr Sajnog — Mon, 08 Feb 2010 10:18:27 +0000

[...] jeszcze drugi tydzień zimowego urlopu. Postanowiłem więc odpocząć w nim od sieci, a ponieważ, ze względów zdrowotnych, żaden zimowy wyjazd nie wchodzi w grę, trzeba było znaleźć sobie zajęcie na wolny czas, no i [...]

Autor: beata

beata — Mon, 14 Dec 2009 20:31:07 +0000

Witajcie,miło że możemy w jakiś sposób pomóc drugiej osobie,gorzej jest jak się szuka pomocy i nie jest ona do sięgnięcia, co z rehabilitacją w małych mieścinach,kiedy to matka już sama nie wie co jest dobre a co złe?? Kiedy wszystko ją przerasta:(
Pozdrawiam was serdecznie.

Autor: Piotr Sajnog

Piotr Sajnog — Thu, 03 Dec 2009 11:14:44 +0000

Oby było jak najwięcej takich bezinteresownych ludzi :)

Autor: Aga

Aga — Thu, 03 Dec 2009 11:10:44 +0000

My w fundacji szczególnie pod względem psychicznym pomagaliśmy dzieciakom, które najczęściej były zamknięte w sobie i odizolowane od ludzi przez swoją niepełnosprawność. Kontakt z osobami przyjaźnie i otwarcie do nich nastawionymi oraz przede wszystkim kontakt z psem, któremu nie zależy czy ktoś jest niepełnosprawny czy też nie najbardziej im pomógł. Wiele dzieci, które zazwyczaj siedziały gdzieś z tyłu, bały się toczenia, po kilku zajęciach z dogoterapii stawały się bardziej śmiałe.

Mieliśmy przypadek chłopca, który dzięki psiakom zaczął mówić (wcześniej jak chciał cos wyrazić używał krótkich sylab nie najlepiej obrazujących jego potrzeby), po paru miesiącach zaczął mówić, lepiej sie poruszać (miał dziecięce porażenie mózgowe).To była zawsze nasza największa uciecha :)

Niestety w pewnym momencie nastały czasy, że trzeba było zarabiać i odeszłam z fundacji.

Autor: Piotr Sajnog

Piotr Sajnog — Wed, 02 Dec 2009 13:53:40 +0000

Cieszę się, że informacje się przydały :)

Autor: marta

marta — Wed, 02 Dec 2009 11:40:57 +0000

Interesujący artykuł , znów dowiedziałam sięczegoś nowego .Dziękuję .

Autor: Aga

Aga — Tue, 01 Dec 2009 21:30:36 +0000

Tylko pochwalić taką postawę życiową :)

Ogólnie bardzo mnie cieszy fakt, że coraz więcej osób niepełnosprawnych wychodzi na ulice, zaczyna żyć normalnie, pracować, poznawać ludzi, nie siedzą non stop w czterech ścianach tylko poznają świat i robią to co lubią.

Żal mi najbardziej dzieci autystycznych, które w większości przypadków nawet nie są świadome tego co się z nimi dzieje, niektóre mają tak zaawansowaną chorobę, że nie reagują na bodźce i strasznie trudną sprawą jest dotarcie do nich :(